دریافت قیمتها در تلگرام

سروش

فائو یا سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد

بورس جهانی شیکاگو

بورس جهانی شیکاگو

پروماک

مرغک

آویژدانه

سبوس برنج شما

فید ماشین

طیوران ابزار

افرند توسکا

سیانس

بیکداچمن

دانلود آهنگ

 نقرس احشائى طيور
 

نقرس احشائى طيور

نقرس احشائى طيور بيش از سى سال يش مورد شناسايى قرار گرفته و بعلت ضايعات گسترده اى که ايجاد مى کند

تاکنون اسامى مختلفى مانند نفريت توکسيک حاد، نقرس کليوى، سنگهاى کليوى، نقرس تغذيه اى، نفروز ... براى توصيف آن به کار رفته است. نقرس با وجود رسوبات سفيدگچى در سطح اندامهاى داخلى خصوصا پرده هاى قلــب مشــــخص مى شود. با کاهش فعاليت کليه تا حدى که اسيداوريک در خون و مايعات بدن تجمع يابد، نقرس بوجود مى آيد.


اسيداوريک سپس به صورت کريستالهاى اورات سديم و کلسيم در نواحى مختلف خصوصاً کليه ها و غشاهاى سروزى، کبد، قلب، مزانتر، کيسه هاى هوايى و مفاصل رسوب مى کند.

در کليه هاى مبتلا علائم ذيل ديده مى شود: آتروفى يا تخريب بخشهائى از کليه، سنگهاى کليه و حالب، تورم بافت کليه و سفيدشان آن توسط اورات. با وجودى که به ندرت نقرس احشائى بعنوان عامل مرگ علائم ظاهرى ناچيزى را بروز مى هند.

پرندگانى که دچار ضايعات کليوى مى شوند تا وقتى که حدود 3/1 از بافت کليه سالم است مى توانند توليد خود را ادامه دهند.

هيپروتروفى جبرانى قسمتهائى از بافت کليه که سالم مانده است حداقل براى مدتى مسئول برقرارى فعاليت طبيعى کليه ها مى باشد. در طيور مبتلا به نقرس ميزان مرگ و مير دو برابر مى شود ولى تقريباً تا نزديک مرگ، توليد خود را حفـــــظ مى کنند. در عين حال مشکلات اقتصادى متعاقب بيمارى که ناشى از مرگ و مير و کاهش توليد است مى تواند با اهميت باشد.

نقرس به تنهايى بيمارى محسوب نمى شود ولى نتيجه نهايى ضايعات کليوى است که خود ممکن است ناشى از علل مختلفى چون عوامل عفونى و تغذيه اى، سموم و يا احتمالاً ترکيبى از آنها باشد.




کالبد شناسى و فيزيولوژى کليه

در طيور يک زوج کليه طويل وجود دارد که در حفره شکم و در فرورفتگى استخوانى ناحيه کمر قرار دارند. در حالت طبيعى کليه ها به رنگ قرمز متمايل به قهوه اى بوده و داراى 3 لب با بخش مجزا هستند.

فعاليت اصلى کليه ها نگهدارى و حفظ ترکيبات شيميايى درمايعات بدن است. کليه ها همچنين فعاليت هاى ديگرى در بدن به بعهده دارند. مانند جمع آورى مواد زايد متابوليک و الکتروليتهاى حياتى بدن، تنظيم حجم خون و توليد هورمونهاى تنظيم کننده فشار خون.
کليه ها در واقع ارگانهاى حياتى بدن محسوب مى شوند. وقتى فعاليت کليه ها متوقف مى شو، اسيد اوريک که در شرايط طبيعى توسط کليه فع مى شود در هر جايى از بدن که جريان خون وجود دارد ممکن است رسوب نمايد. از آنجا که حجم زيادى از خون در اندامهاى داخلى مانند قلب،کبد و کليه در جيان است. لذا جراحات مربوطبه نقرس نيز عمدتاً در اين اندامها ديده مى شوند. عدم فعاليت کليه ها احتمالاًٌ باعث مرگ پرنده در عرض36 ساعت خواهد شد.


علل نقرس

فاکتورهاى متعددى در بروز نقرس دخالت دارند. بسيارى از بيماريها عوامل مختلفى مى توانند باعث پيچيده شدن بيمارى شوند که غالباً تعيين علت اوليه آن مشکل مى باشد. فاکتورهايى که بعنوان علت نقرس شناخته شده اند يا در بروز ان دخالت دارند عبارتند از: عوامل تغذيه اى، عفونتها، سموم و برخى فاکتورهاى ديگر که ذيلاً مورد بحث قرار مى گيرند.
عوامل تغذيه اى
فاکتورهاى تغذيه اى و متابوليک شناخته شده که بر فعاليت کليه ها اثر مى گذارند عبارتند از: 1- افزايش ميزان کلسيم جيره در پولتهاى جوان براى مدت طولانى باعث ضايعات کليه شده که ممکن است به نقرس احشائى منجر شود. تحقيقات نشان داده است که رسوب اورات کلسيم، سديم به تشکيل سنگهاى ادرارى محسوب مى شود. جيره مرحله توليد که ميزان کلسيم آن زياد ولى ميزان فسفر قابل دسترس آن پايين باشد به عنوان عامل نقرس شناخته شده است.


2- گاهى اوقات جهت بهبود وضعيت پوسته و يا کاهش استرسهاى حرارتى از بى کربنات سديم استفاده مى شود. چنانچه اين ماده به ميزان زياد مورد مصرف قرار گيرد با قليايى کردن ادرار مى تواند در بروز نقرس داراى نقش باشد. ادرار قليايى همراه با ميزان زياد کلسيم موجود در آن محيط مناسب جهت تشکيل سنگهاى کليوى است.


3- محروميت يا عدم مصرف آب به دليل اشکالات فنى يا پايين بودن نمک جيره ممکن است بر روى کليه ها تاثير داشته باشد. اما به نظر مى رسد که تاثير آن ناچيز باشد چون وقتى محروميت از آب وجود دارد و يا عوامل محرک نوشيدن آب مانند سديم به اندازه کافى در جيره غذايى وجود ندارد، مرغ تمايل کمترى به مصرف غذا داشته و طبعاً کلسيم کمترى دريافت خواهد کرد .


4- کمبود ويتامين A به مدت طولانى بر روى سلولهاى پوششى حالبها اثر گذاشته و باعث تخريب آنها مى شود ولى اين مسئله امروزه با جيره نويسى و تنظيم دقيق ويتامينها کمتر اتفاق مى افتد.


5- افزايش پروتئين جيره (به ميزان 30 تا 40 درصد) در پرندگان تجربى باعث نقرس شده است.


عوامل عفونى


عوامل عفونى شناخته شده در بروز عبارتند از ، برونشيت عفونى، ويروس نفروز طيور و ويروسهاى وابسته برونشيت عفونى، عفونت شديداً واگير جوجه هاست که در شرايط طبيعى باعث ابتلاء دستگاه تنفس مى شود ولى مى تواند دستگاه ادرارى و توليد مثل را نيز مبتلا کند.

بعضى از سويه هاى ويروس مانند HOLTE، GRAY، ITALIAN، AUSRALIANT در مقايسه با ساير سويه هاى تمايل بيشترى به بافت کليه دارند. سويه هاى ويروس برونشيت عفونى که باعث بيمارى کليه مى شوند در ايجاد عفونت تنفسى و نواقص پوسته تخم مرغ دخالتى ندارند. سويه هاى ديگرى از برونشيت عفونى از موارد بالينى جدا شدند که داراى اثرات بيمارى زايى بر بافت کليه بوده ولى دقيقاً دسته بندى نشدند.

با وجودى که سويه هاى متعددى از ويروس برونشيت عفونى (اعم از سويه هاى شناخته شده يا ناشناخته) داراى بيمارى زائى کليوى هستند ولى ويروسهاى معمول تنفسى مانند سويه هلند و ساير سويه هاى واکسن برونشيت عفونى تمايل چندانى به ايجاد ضايعات کليوى ندارد. يکى از مکانيسم هاى تاثير برونشيت عفونى بر کليه ها ايجاد تورم و آماس کليه در اثر دوام بيش از حد ويروس است که در دراز مدت به نارسائى کليه منجر مى شود. از آنجا که جوجه هاى جوان استعداد بيشترى براى ضايعات کليوى ناشى از ويروس برونشيت عفونى دارند، احتمالاً عفونت اوليه مدتها قبل از اينکه فعاليت کليه در حد بحرانى کاهش يافته و منجر به مرگ شود، بروز مى کند.

وقتى پولتها بالغ مى شوند جهت آمادگى براى توليد تخم مرغ از جيره غذائى حاوى کلسيم بالا، تغذيه مى شوند. در چنين شرايطى چنانچه کليه ها چندان ادامه نخواهد يافت که در نتيجه احتمال بروز نقرس وجود خواهد داشت. ويروس نفريت طيور آنترو ويروس است که در بافت کليه رشد کرده و با بروز بيماريهاى کليوى و تلفات بالا در اروپا و اسيا همراه بوده است.

بررسيهاى سرولوژيک نشان مى دهد که آنتى باديها ANV در سرم جوجه و بوقلمون قابل شناسايى است. اگر چه بيشتر اطلاعات موجود در حال حاضر عمدتاً بروز اشکال ساب کلينيکال را براى ويروس ANV پيشنهاد مى کند ولى بررسيها نشان داده است که تلقيح ANV به جوجه هاى سالم باعث آماس و التهاب کليه ها خواهد شد.




سموم


با وجودى که مواد سمى (توکسينها) داراى انتشار وسيعى در طبيعت هستند، در بسيارى از کشورها به عنوان عامل مهم در کاهش توليد و بروز تلفات طيور مورد توجه قرار نمى گيرند. از اينرو مشکلات زيادى وجود دارد که ممکن است ناشى از اثرات سموم بر کليه ها باشد (مواد نفروتوکسيک) برخى از مواد سمى ممکن است بطور معمول مصرف شود در حاليکه مصرف برخى ديگر ممکن است تصادفى باشد، فراورده هايى مانند آنتى بيوتيکها، داروهاى ضد کوکسيدوز، مواد معدنى، ويتامينها، مواد شيميايى و جونده کشها به طور معمول مصرف مى شوند که در اثر اشتباه در محاسبه مقدار مصرف، باعث مسموميت مى شوند.


1) آنتى بيوتيکهائى مانند سولفاميدها و آمينوگلايکوزيدها که از طريق کليه ها دفع مى شوند داراى اثرات سمى بر کليه ها (نفروتوکسيک) هستند.


2) مواد معدنى و ويتامينها مانند کلسيم، فسفر، سديم، و ويتامين D3 بطور بالقوه براى جوجه ها سمى هستند. بطور کلى جوجه ها نسبت به مسموميت حساستر هستند که اين امر احتمالاً ناشى از کامل نشدن رشد کليه هاست.


3) مواد ضدعفونى کننده و حشره کشها تا وقتى که بر اساس توصيه کارخانجات سازنده مصرف مى شوند، مشکلى ايجاد نمى کنند، ولى اشتباه در محاسبه مقدار اين مواد مى تواند منجر به مسموميت شود.


4) آلودگى مواد غذايى با ميتوتوکسينها (سموم قارچى) و نيتوتوکسينها (سموم گياهى) ممکن است باعث مسموميت شود. سيترينين CITRININ اوکراتوکسين و اووسپورئين از سموم قارچى هستند که داراى اثرات نفروتوکسيک مى باشند. با وجودى که اين سموم فعاليت فيزيولوژيک کليه ها را تغيير مى دهند ولى الزاماً باعث نقرس نمى شوند.




روشهاى کنترل نقرس


وقتى نقرس احشائى به عنوان يک مشکل در فارم بروز مى کند احتمالا عوامل مختلفى در ايجاد آن دخالت داشته و مشخص کردن عامل اختصاصى آن اغلب مشکل به نظر مى رسد. دليل ديگرى که براى توجيه اين مطلب وجود دارد اين است که آسيب هاى کليوى در طول دوره پرورش شروع شده ولى علائم بالينى آن وقتى بروز مى کند گله وارد مرحله توليد شده و از جيره غذائى تغذيه مى کند که ميزان کلسيم آن بالاست.

مشاهدات فيلد و تحقيقات مختلف بر اهميت ارتباط و مشارکت دو يا چند فاکتور خصوصاً فاکتورهاى تغذيه اى و برونشيت در بروز نقرس تاکيد دارند. برخى از عوامل پيشگيرى کننده مربوط به تغذيه عبارتند از:


1) پولتها به حدود يک درصد کلسيم احتياج دارند. کلسيم بالا در پولتها باعث آسيب هاى شديد کليوى مى شود. علاوه بر آن اگر مقدار فسفر قابل دسترس کم باشد، ضايعات کليوى شديدتر خواهد شد. اگر جيره مرحله قبل از تخم گذارى (تا 5/0 توليد) مورد مصرف قرار مى گيرد ميزان 5/2 تا 25/2 درصد کلسيم کافى به نظر مى رسد.


2) گاهى اوقات براى بهبود کيفيت پوسته از بى کربنات سديم استفاده مى شود بى کربنات سديم ادرار را قليايى مى کند در نتيجه محيط مناسبى براى تشکيل رسوب از بى کربنات کلسيم و ايجاد ضايعات کليوى فراهم مى کند. در صورت استفاده از بى کربنات سديم مطمئن شويد که مقدار توصيه شده به مصرف برسد. در گله مبتلا به نقرس بى کربنات سديم و مواد غذايى که ميزان قليائيت آنها بالاست (داراى مقادير زيادى سديم و پتاسيم هستند) نبايد به مصرف برسند.


3) ميزان کلسيم و فسفر جيره کنترل شود. غذاى پولتها و طيور تخم گذار بطور معمول بايستى از نظر ميزان کلسيم و فسفر مورد آزمايش قرار گيرد.


4) از محروميت طولانى مدت آب در مرحله رشد و توليد بايد اجتناب شود. نقش ويروسهاى برونشيت عفونى که داراى نفروپاتوژنيسته هستند در بروز نقرس کاملاً مشخص نشده است، ولى بطور تجربى اثرات توام اين ويروسها و عوامل تغذيه اى با ايجاد نقرس همراه بوده است. بسيارى از سويه هاى واکسن برونشيت عفونى فاقد اثر نفروپاتوژنيسته مى باشد. براى تعيين نقش برونشيت عفونى در بروز نقرس موارد زير بايستى برسى شوند.


1) برنامه واکسيناسيون برونشيت عفونى مرور شود.


2) واکسن برونشيت طبق دستور و توصيه کارخانه سازنده مصرف شود . براى ايجاد حفاظت مناسب در مقابل بيمارى خصوصاً سويه هائى که داراى نفروپاتوژنيسته هستند برنامه واکسيناسيون بايستى حاوى چندين واکسن زنده برونشيت عفونى هستند برنامه واکسيناسيون بايستى حاويچندين واکسن زنده برونشيت عفونى باشد. فعاليت واکسنها به ميزان مناسبتر بتدريج افزايش مى يابد. سويه هايى که جهت واکسن مورد استفاده قرار مى گيرند بهتر است از سويه هاى شناخته شده محلى باشند. يک برنامه واکسيناسيون استاندارد با واکسنهاى زنده بايد حفاظت کافى در مقابل بيشتر سويه هاى فيلد ايجاد کند. در عين حال استفاده از واکسنهاى کشته يا زنده يادآور، کمک مهمى در بالا نگه داشتن سطح ايمنى است.


3) به علت پيچيدگى علائم بالينى ناشى از برونشيت عفونى جهت تشخيص و جدا کردن ويروس بايستى از آزمايشگاه کمک گرفته شود. بررسى سرولوژيک اوليه جوجه ها جهت شناسائى برونشيت عفونى بايد صورت گيرد. جدا کردن ويروس همچنين ممکن است نياز به پرندگان SPF داشته باشد که در اين صورت تنها دو تا سه هفته پس از برخورد جوجه ها با ويروس، جداسازى ويروس امکان پذير مى باشد.




درمان نقرس


روش رايج در درمان و کاهش تلفات ناشى از نقرس در پولتها و مرغهاى تخم گذار اسيدى کردن ادرار جهت حل شدن سنگهاى کليه و حفاظت از فعاليت کليه در پرندگان مبتلاست.

جيره تجربى حاوى آمونيوم کلرايد، آمونيوم سولفات، دى ال متيونين، آلميت همگى به خوبى باعث اسيدى کردن ادرار شده و ضايعات کليوى ناشى از کلسيم را به حداقل مى رسانند.


در گله هائى که مبتلا به نقرس بودند مصرف آمونيوم سولفات به ميزان 5 کيلوگرم در تن، آمونيوم کلرايد آبکى شدن مدفوع است که در مورد ساير ترکيبات چنين حالتى وجود ندارد. در شروع درمان ميزان کمترى از مقادير توصيه شده استفاده شود و بتدريج و براى مدت چند هفته بر مقدار آن افزوده شده تا به حد نهايى برسد. چندين هفته بعد از درمان اگر نتايج مطلوب بدست آمد بايد بتدريج به حذف دارو اقدام نمود. با اين وجود ممکن است مصرف مقدار کمى از دارو تا پايان دوره مورد نياز باشد. فاکتورهايى مانند تعادل الکتروليتهاى بدن، سموم قارچى، و محروميت از آب به عنوان عامل کمک کننده احتمالى بايد مورد توجه قرار گيرند. بعلاوه هر ماده غذائى که باعث قليائى شدن ادرار مى شود در صورت توام شدن با افزايش کلسيم جيره، افزايش تلفات را نيز همراه خواهد داشت. بهرحال در صورت بروز نقرس افزودن مواد اسيدى کننده ادرار با حل سنگهاى کليه و پيشگيرى از تشکيل سنگهاى جديد باعث کاهش تلفات مى شود.